Cito

april 28, 2016 Miranda Loonstra No comments exist

Het is juni 1999, de school was net overgestapt naar de Cito eindtoets en de uitslagen komen binnen. De voorlopig adviezen waren al gegeven en de meeste adviezen kwamen overeen met de Citoscore.

De kinderen praatten druk over de school waar ze naar toe wilden. Binnenkort zou ik het definitieve advies geven en dan konden ze zich aanmelden bij de middelbare school. Een enorme mijlpaal in hun leven en daar mocht ik een bijdrage aan leveren.

Er was een gesprek waar ik me zorgen over maakte. Het meisje met het advies voor een basis beroeps gerichte leerweg. Haar vader wilde dat ze naar de HAVO ging. Maar verder …, geen problemen.

In de week van de aanmelding kwamen teleurgestelde ouders bij mij voor een gesprek. Hun kind werd niet toegelaten op de school. Mijn advies was theoretische leerweg, maar de cito zei: ‘kader beroeps’. Gelukkig kende ik de brugklascoördinator van de school en die vond het advies van de leerkracht leidend. Het was de oude directeur van mijn school, dus in een gesprek zou het zeker goed komen. Tot mijn verbazing zei hij, dat hij de jongen niet kon toelaten. De cito was duidelijk, hij had 1 punt tekort en de school kon hem dus niet toelaten, want zij boden deze leerweg niet aan.

Ik was met stomheid geslagen. Was dit dezelfde directeur die ooit de professionaliteit van de leerkracht hoog in het vaandel had staan, die ooit zei dat een toets slechts een momentopname was? Helaas zijn standpunt was onverbiddelijk en de jongen werd niet toegelaten.

Het is februari 2015. Mijn dochter krijgt haar definitieve advies. Na haar voorlopig advies was ze teleurgesteld. Ze wilde graag HAVO, maar ze kreeg een strak TL advies. Juf had goed naar haar gekeken en ziet onze dochter zoals wij haar ook zien, dus wij waren hartstikke tevreden. Met ons kind hadden we wel een paar gesprekken nodig om de teleurstelling weg te nemen, maar uiteindelijk was zij ook tevreden.

Fast forward naar het definitieve advies. Het advies bleef, ondanks een lagere score op de NIO, ongewijzigd. Na een high five ‘advies in the pocket’ en een grote glimlach liepen wij terug naar huis.

Het is april en ik zit met mijn dochter te kijken naar de documentaire Citostress. Vol ontsteltenis kijken we naar de documentaire en de rigide selectie op grond van cijfers. Ouders die willen dat hun kind minimaal HAVO krijgt, oefenen om de toets zo goed mogelijk te maken…

Opeens hoor ik een klein stemmetje naast mij vragen: ‘Mama, wilde jij voor mij ook een HAVO advies?’

Even de schrik om mijn hart, heb ik dat beeld uitgezonden, nee toch? Ik neem mijn grote puberdochter in mijn armen en antwoord: ‘Nee, liefje. Ik wilde niet zo hoog mogelijk. Ik wilde dat jij op een plek zou komen waar je gelukkig van wordt. Jij komt in je kracht wanneer je ervaart dat je iets kunt en het advies van school sluit daar hartstikke mooi bij aan.’

Ze antwoordt niet, maar houdt mij even stevig vast. Klaar voor haar volgende stap.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *