Blogs

Blog Post

Posted by Miranda Loonstra on 18 september 2017

Een topjaar!

Zo aan het begin van het schooljaar begint iedereen weer met frisse tegenzin aan het nieuwe schooljaar. Nagenietend of met spijt denken we aan die liters Franse wijn, die we op een of andere camping naar binnen klokten. Waarbij we ons mateloos irriteerden aan al die Nederlanders. Zo storten we ons weer op een nieuw schooljaar.

 

Die eerste blik in de klas; Verwachtingsvolle koppies, hoe is onze juf of meester en wat gaan we leren dit jaar? En, niet geheel onbelangrijk, wanneer hebben we ons paspoort nodig om grensoverschrijdende activiteiten te ondernemen? Ik hoor jullie denken: ‘Grensoverschrijdende activiteiten?’ Dat zijn activiteiten, waarvan je ze normaal niet toestaat, maar in sommige gevallen toelaat vanwege een plotselinge aanval van weekhartigheid. Die dus! En dat allemaal in die eerste blik.

 

Gelukkig gaan we het dit jaar helemaal anders doen. We gaan rustig aan beginnen, werken aan effectief klassenmanagement en nemen het werk niet mee naar huis. Dit wordt een topjaar!

Helaas laat je charismatische persoonlijkheid het ook dit jaar weer afweten en moet je er dus toch nog héél wat voor doen om de kwebbelende menigte weer rustig te laten werken.

 

In de eerste week gaat het om kennismaken, wat zijn de talenten en waar ligt de zorg in de groep. De eerste aanvragen voor voorbereiding op een dyslexieonderzoek liggen inmiddels weer op je tafel, groepsplannen moeten worden geschreven, een verwijzing naar het speciaal onderwijs moet worden afgehandeld en je trekt je agenda om de informatieavond met je duo door te spreken.

Niet lang daarna volgt de eerste ouder die graag een gesprek wil over zijn kind. Maandag heb je een vergadering, dinsdag een commissievergadering. ‘Wat zegt u? Of we ook ’s avonds een gesprek kunnen hebben?’ Nee, helaas, daar komen we niet voor terug.’

Om 17.00 uur werp je nog eens een kritische blik op je klas en constateert dat er nog een stapel schriften ligt. Mee naar huis dan maar.

 

Thuis raast het leven ook voort en voor je het weet is het 21.00 uur en denk je aan die stapel schriften in je tas. Wel belangrijk, dus ga je maar beginnen

Intussen is het december en loop je al aardig op je tandvlees, gelukkig biedt de kerstvakantie de tijd om achterstallig werk weg te werken. We boffen in het onderwijs toch maar met al die vakanties.

In januari weer de toetsen, een lekker rustige maand, zodat we ons in februari weer volop op de groepsplannen kunnen storten.

 

Zo hol je door naar het eind van het jaar, waarbij je jezelf afvraagt wat je doelstellingen van dit jaar ook alweer waren. Wat hebben de vergaderingen opgeleverd, heb je de kinderen echt verder geholpen, wat heb je de kinderen meegegeven? O ja, het zou een topjaar worden.

En terwijl je voor jezelf bedenkt of het wel zo’n topjaar is geweest, komt een kind bij je langs en zegt:

 

‘JUF, BEDANKT VOOR HET FIJNE JAAR, HET WAS TOP’

Posted by Miranda Loonstra on 30 augustus 2017

social media

Pubers en hun telefoon, ze lijken er mee vergroeid. Was je eerst nog de belangrijkste persoon op de wereld…, nu is de aandacht verlegd naar de buitenwereld en vriendengroep. Zo ook onze dochter, bijna veertien jaar, telefoon in haar hand en in contact. Instagram, snapchat en what’s app.

 

Uit de keuken komt gegniffel, OMG’s en WTF’s komen voorbij. Ik loop naar haar toe en kijk haar vragend aan. Ze vertelt lachend dat er een foto circuleert op de what’s app van een meisje uit de eerste klas. ‘Ze heeft een foto van haar onderkant gemaakt en die sturen ze nu rond. Zij had hem naar haar ex vriendje gestuurd en die heeft hem weer doorgestuurd.’

 

Mijn blik verstart en even ben ik met stomheid geslagen. Dit is niet wat ik meegegeven heb, dit is niet oké. Is dit dezelfde dochter die opkomt voor een ander, die niet meegaat met groepsgedrag? Ik voel de woede in me opkomen. Namen van meisjes die geen andere uitweg zagen dan de dood komen omhoog. Hoe kan ze hier om lachen?

 

‘Wat zielig voor haar’, zeg ik zo neutraal mogelijk.

‘Eeh, mam sorry hoor, maar ze maakt het er zelf naar. Ik bedoel, wie doet dat nou?

‘Maar weet je zeker dat zij het zelf heeft gedaan?’

‘Nou, het is haar telefoon, dus wie zou dat anders kunnen doen?

‘Misschien heeft ze haar telefoon even uitgeleend en heeft iemand anders dit gedaan.’

 

Er komt geen reactie.

 

‘Weet je dat het strafbaar is. Als je deze foto’s doorstuurt ben je schuldig aan het verspreiden van kinderporno.’

‘Ik heb de foto’s niet gezien hoor. Ze staan niet op de groepsapp. Maar ze heeft ze toch zelf gestuurd?!’

‘Maakt niet uit.’

 

Het gegniffel is inmiddels gestopt, maar een reactie blijft uit. Ik besluit om haar uit te leggen wat de gevolgen zijn. Het meisje kan morgen bijna niet meer naar school, want iedereen weet het. Ze is nu al veroordeeld, omdat ze een ongelooflijk stomme fout heeft gemaakt. Dat draagt ze haar hele leven met zich mee. Ik hoop dat er iemand is die voor haar opkomt, waar ze terecht kan. Want niemand verdient dit.

 

Ze reageert niet. Vliegensvlug vliegen haar vingers weer over het scherm en met een ‘Zo, klaar’, legt ze de telefoon weg . Ik kijk haar verbaasd aan. ‘Ja, ik was er eigenlijk al een beetje klaar mee hoor, maar eeh ik heb geappt dat ik het best zielig vond voor haar.’

 

Ik reageer niet, maar geniet in stilte.

 

Posted by Miranda Loonstra on 22 augustus 2017

Een goed begin

Aan het einde van de zomervakantie stroomt de mailbox weer vol. Tussen de mails ook een mail van school. Een uitnodiging voor een oudergesprek.

Het gesprek is om kennis te maken met de leerkracht, maar ook om verwachtingen en wensen uit te spreken. Wij gaan aan tafel in gesprek met onze kleine vent. Wat wil je leren, wat vind je moeilijk, wat kan je al heel goed? Hij denkt diep na.

 

Terwijl mijn gedachten uitgaan naar de leerlijnen van taal en rekenen, roept hij uit dat hij wel Engels wil leren en Spaans en blind typen lijkt hem ook wel handig. Hij creëert zijn eigen leerlijnen. Even overweeg ik om het op te noemen, maar ik doe het niet.

 

Dinsdagmiddag gaan we op gesprek. Hij zit tegenover de juf. Ze gaat het gesprek met hem voeren. Hij is het gewend, want sinds groep 3 gaat hij al mee naar rapportgesprekken. Maar een nieuwe juf, ik zie dat hij het best spannend vindt. Het gefriemel met zijn handen, een lichte blos op zijn wangen als hij antwoordt. Het is nauwelijks waarneembaar, maar toch.

 

Naarmate het gesprek vordert zit ik met bewondering te kijken. Juf stelt de goede vragen en vraagt ook door. Zijn antwoorden zijn weloverwogen en hij illustreert ze soms met een voorbeeld. Ik kijk gewoon naar een volwassen gesprek. Even stel ik een vraag om iets scherper te krijgen, maar verder houd ik mijn mond en geniet.

 

Zijn juf die hem serieus neemt, verantwoordelijkheid geeft en ook nog van grapjes houdt. Dit jaar kan nu al niet meer stuk.

 

Posted by Miranda Loonstra on 20 september 2016

Stuiterbal

Het is de laatste dag van de zomervakantie. Morgen is het zo ver en gaat hij naar het voortgezet onderwijs. Hij heeft er zin in, maar ooh wat vindt hij het spannend. En ik, ik ook. Ik ken mijn kind. Hij is van de structuren, vaste routines en voorspelbare situaties. Het is een nieuwe stap, die gepaard gaat met onzekerheden.

In de vakantie bestookte hij me met honderden vragen die steevast begonnen met ‘Maar wat als…?’ In de laatste weken hebben we alles doorgenomen. De route gefietst, ook een alternatieve, de school nog een keer bekeken, de boeken gekaft, hem de lijst laten afvinken, zodat hij zeker wist dat hij alles had en het rooster ligt vast in zijn geheugen.

 

‘Maar mama, wat als ik nou niemand heb om naast te zitten?’

 

‘Ik weet het niet liefje, maar ik heb er alle vertrouwen in dat de mentor dat samen met jou en de klas oplost.’

‘Hmm’ zegt hij, maar ik weet dat er nu nog veel meer vragen in zijn hoofd naar boven borrelen. Vragen waar ik geen antwoord op heb.

 

Maandagochtend, hij staat klaar met zijn grote rugtas. Ik houd hem nog even vast en fluister in zijn oor: ‘Het komt wel goed.’ Een laatste kus en dan vertrekt hij. Op weg naar een school waar ze hem nog niet kennen, waar hij de structuur nog moet herkennen.

Op de basisschool kenden ze hem, kreeg hij af en toe even een loopje, kon hij zijn energie kwijt. Maar ja, je kunt hem toch niet elke les even laten lopen.

 

Zijn eerste dag zit erop. Hij vertelt honderduit. De mentor was aardig en duidelijk. Hij had van tevoren iedereen al een plaats gegeven. Dat was mooi. Wanneer iemand anders de keuze voor je maakt, hoef je zelf niet te kiezen. De eerste hobbels zijn genomen.

De weken gaan voorbij. Hij heeft het naar zijn zin in de klas, maar hij had ook het gevoel dat een aantal kinderen zich af en toe een beetje stoorde aan zijn gedrag. Nieuwe onzekerheden doemen op. Dan neemt hij een besluit.Hij vraagt aan de docente of hij even iets mag vertellen aan de klas. Zij stemt toe en daar staat hij, mijn elfjarige kanjer, te vertellen:

 

‘Ik heb het gevoel dat sommige kinderen zich aan mijn drukke gedrag irriteren. Dat vind ik natuurlijk vervelend, maar ik kan er niet altijd iets aan doen. Ik heb namelijk ADHD. Dat bepaalt niet wie ik ben, maar wel wat ik af en toe doe.’

 

Daar sta je dan, in al je kwetsbaarheid.. Een klas vol pubers, de groepsvorming die nog niet is afgerond. Ze kunnen je collectief neersabelen. Hij komt thuis en vertelt het hele verhaal, ook het verhaal van de klas. Zij hebben geluisterd en geven hem een seintje wanneer hij weer stuitert.

Wat heerlijk. Mijn kind mag op school stuiteren, omdat hij weet dat hij wordt opgevangen door zijn klas.

 

 

 

Posted by Miranda Loonstra on 27 juni 2016

Bussemaker en Dekker moeten stoppen met zwabberend beleid

Onderwijsminister Jet Bussemaker en staatssecretaris Sander Dekker, stapelen verandering op verandering. Dit duo smijt met proefballonnen. Natuurlijk het onderwijs staat al veel te lang stil, maar met dit beleid dreigt chaos. De leerkrachten zijn moe van alle veranderingen. Mijn advies: ga eens op uw handen zitten en doe niets. Stop met dit zwabberend beleid.

 

Enkele jaren geleden richtte u alle pijlen op het opbrengstgericht werken. Het ging in onderwijsland over lijstjes, citoscores en output. Zwakke scholen kwamen direct onder streng toezicht van uw inspectie. Vanzelfsprekend, kwaliteit mag geen toeval zijn. Maar dit ging over minuten tellen en vinkjes zetten. Iets te lang buitenspelen? Een onvoldoende voor effectieve leertijd.

 

Na deze hype moest iedereen over naar de ‘Twentyfirst Century Skills’. De kinderen in Nederland moesten meer gebruik maken van de digitale mogelijkheden. Naast de digitale vaardigheden eiste u ook aandacht voor communicatieve vaardigheden, presenteren en samenwerken. Dit alles om de toekomst het hoofd te bieden.

 

Vorig jaar gaf u de professionaliteit terug aan de leerkracht. Het eindadvies van de leerkracht was weer leidend, niet de eindtoets. Een mooi gebaar dat recht deed aan de leerkracht als professional. Iemand die weet hoe de kinderen presteren en presenteren, hoe goed ze kunnen samenwerken en welke sociale vaardigheden ze hebben. Een leerkracht die de kinderen ziet als één geheel met al hun talenten en ontwikkelpunten.

 

Helaas blijkt nu dat u deze maatregel weer ongedaan wil maken. U had namelijk een onderzoekje gelezen waarin stond dat kinderen van laag opgeleide ouders lagere adviezen krijgen dan kinderen van hoogopgeleide ouders. Ik zou het onderzoek graag zien, maar dat terzijde. Slechts een jaar lang mocht de leerkracht genieten van zijn opwaardering. En nu doet u dat weer teniet.

 

Leerkrachten zijn professionals. Zij weten als geen ander hoe belangrijk hun taak is, maar ze dreigen nu massaal te bezwijken onder uw geldingsdrang. Uw ministerie dat uitblinkt in kortetermijnvisie en er niet voor terugdeinst om binnen een jaar de andere kant op te gaan. Dat is slecht voor de leerkrachten en daarmee ook slecht voor de kinderen.

Gelukkig blijven de kinderen zich verwonderen. Elke dag weer. De onbevangen blik en onderzoekende ogen betreden elke dag onze wereld. Ze bestoken ons met vragen en opmerkingen en nemen ons weer mee in hun wereld. Jonge kinderen zijn vrij van patronen, regels en wetten en ontpoppen zich tot ware filosofen.

 

Dan het kwebbelend geluid van kinderen en ouders die de school inkomen. Jassen en tassen vinden hun weg naar de kapstok, een rits die niet open wil en een laatste kus op de wang. De dag is begonnen en de ouders laten hun dierbaarste bezit vol vertrouwen achter in de klas. Op weg naar werk, of huis.

 

Verandert er echt zo veel, of blijven wij stilstaan en missen we de scherpte om het bij te houden? Socrates sprak in 400 na Christus uit, dat de jeugd geen respect meer heeft voor ouderen, ze hun ouders tegenspreken en hun leerkracht tiranniseren. Terwijl alles verandert, verandert er niets.