social media

Pubers en hun telefoon, ze lijken er mee vergroeid. Was je eerst nog de belangrijkste persoon op de wereld…, nu is de aandacht verlegd naar de buitenwereld en vriendengroep. Zo ook onze dochter, bijna veertien jaar, telefoon in haar hand en in contact. Instagram, snapchat en what’s app.

 

Uit de keuken komt gegniffel, OMG’s en WTF’s komen voorbij. Ik loop naar haar toe en kijk haar vragend aan. Ze vertelt lachend dat er een foto circuleert op de what’s app van een meisje uit de eerste klas. ‘Ze heeft een foto van haar onderkant gemaakt en die sturen ze nu rond. Zij had hem naar haar ex vriendje gestuurd en die heeft hem weer doorgestuurd.’

 

Mijn blik verstart en even ben ik met stomheid geslagen. Dit is niet wat ik meegegeven heb, dit is niet oké. Is dit dezelfde dochter die opkomt voor een ander, die niet meegaat met groepsgedrag? Ik voel de woede in me opkomen. Namen van meisjes die geen andere uitweg zagen dan de dood komen omhoog. Hoe kan ze hier om lachen?

 

‘Wat zielig voor haar’, zeg ik zo neutraal mogelijk.

‘Eeh, mam sorry hoor, maar ze maakt het er zelf naar. Ik bedoel, wie doet dat nou?

‘Maar weet je zeker dat zij het zelf heeft gedaan?’

‘Nou, het is haar telefoon, dus wie zou dat anders kunnen doen?

‘Misschien heeft ze haar telefoon even uitgeleend en heeft iemand anders dit gedaan.’

 

Er komt geen reactie.

 

‘Weet je dat het strafbaar is. Als je deze foto’s doorstuurt ben je schuldig aan het verspreiden van kinderporno.’

‘Ik heb de foto’s niet gezien hoor. Ze staan niet op de groepsapp. Maar ze heeft ze toch zelf gestuurd?!’

‘Maakt niet uit.’

 

Het gegniffel is inmiddels gestopt, maar een reactie blijft uit. Ik besluit om haar uit te leggen wat de gevolgen zijn. Het meisje kan morgen bijna niet meer naar school, want iedereen weet het. Ze is nu al veroordeeld, omdat ze een ongelooflijk stomme fout heeft gemaakt. Dat draagt ze haar hele leven met zich mee. Ik hoop dat er iemand is die voor haar opkomt, waar ze terecht kan. Want niemand verdient dit.

 

Ze reageert niet. Vliegensvlug vliegen haar vingers weer over het scherm en met een ‘Zo, klaar’, legt ze de telefoon weg . Ik kijk haar verbaasd aan. ‘Ja, ik was er eigenlijk al een beetje klaar mee hoor, maar eeh ik heb geappt dat ik het best zielig vond voor haar.’

 

Ik reageer niet, maar geniet in stilte.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *